Teddy bear love love

 

ฮีโร่กำลังประหลาดใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่ามันมาได้ยังไง?

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าฮีโร่ คือ ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลธรรมดาตัวหนึ่งที่วางอยู่ตรงโต๊ะทำงานของรีลิน่า แต่ด้วยกาลเวลาที่ผ่านมาทำให้ตุ๊กตาตัวนี้ดูเก่าไปบ้าง... แน่นอนว่าฮีโร่รู้จักมันดี

 

มันคือตุ๊กตาหมีที่เขาซื้อให้รีลิน่าในวันเกิดของเธอเมื่อนานมาแล้ว ...

 

ชายหนุ่มไม่ควรจะประหลาดใจกับตุ๊กตาตัวนี้ถ้ามันอยู่ในแบบที่มันควรจะเป็น คือ เป็นตุ๊กตาหมีธรรมดาที่ผูกริบบิ้นสีแดงทั่วไป ....หากแต่สภาพของมันในตอนนี้ของเจ้าหมีตัวที่ว่ากลับใส่เสื้อกล้าสีเขียว ทับด้วยแจ๊กเก็ต สีขาวและสวมกางเกงยีนส์ซะอย่างงั้น!!

 

ดูยังไงมันก็เสื้อผ้าที่เขาเคยใส่ทั้งชุดเลย..........

 

ฮีโร่หยิบตุ๊กตาขึ้นมาดู เขาพลิกตัวมันไปมา ทำให้รู้ว่าเสื้อผ้าเหล่านี้ที่ถูกเย็บด้วยมือ แต่ดูจากฝีเข็มก็พอรู้ว่าคนตัดเย็บตั้งใจกับมันมากแค่ไหน และคนๆนั้นคงไม่ใช่ใครอื่น......

 

"ฮีโร่...."เสียงหวานที่คุ้นเคยทำให้เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก และได้พบหญิงสาวผมยาวสีบลอนด์อ่อนโผล่ออกมาจากห้องครัวพร้อมกับรอยยิ้ม ดวงตาสีฟ้าที่มองมายังเขาเป็นประกายด้วยความดีใจ ....

 

ดวงตาสีฟ้าที่ทำให้เขาหลงรัก....

 

" ฉันกลับมาแล้ว รีลิน่า " ฮีโร่กล่าวพร้อมกับวางตุ๊กตาหมีลงบนที่เดิม ก่อนที่จะเดินเข้าไปหา

 

"ยินดีต้อนรับจ๊ะ....คราวนี้กลับมาเร็วกว่าทุกครั้งเลยนะ"

 

"พอดีงานเสร็จเร็วกกว่าที่กำหนด เลยขอกลับมาก่อน ว่าแต่ รีลิน่า......ตุ๊กตาหมีตัวนั้น....?"

 

"อ๋อ...ฉันทำเองน่ะ " สาวเจ้าตอบพลางมองไปทางตุ๊กตาหมี "ช่วงนี้อยากลองทำงานฝีมือบ้าง ลองผิดลองถูกมาพักหนึ่ง ดีว่าเจอเวบไซด์ที่สอนการตัดเย็บเลยทำออกมาได้....เป็นไง...ชุดเหมือนฮีโร่ไหม?"

 

ฮีโร่เหลียวมองตุ๊กตาหมีอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าเขาจะไม่ตอบอะไรผิด

 

" เหมือนสิ....แต่ทำไมถึงเลือกตัดชุดของฉันล่ะ? มันมีชุดแบบอื่นอีกมากมายไม่ใช่เหรอ"

 

"ก็.....ตุ๊กตาตัวนี้ฮีโร่ซื้อให้นี่นา" รีลิน่ากล่าวพร้อมกับเดินไปหยิบตุ๊กตาขึ้นมากอดไว้. "มันเป็นตัวแทนฮีโร่ที่คอยค้ำจุนฉันมาตลอด มันทำให้ฉันสู้และอดทนกับเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาได้ นึกขอบคุณอยู่หลายรอบเลยล่ะ" หญิงสาวกล่าวพลางยิ้มเศร้าเมื่อนึกถึงวันเวลาแห่งความยากลำบากของเกมการเมืองและไฟสงครามที่เกือบจะพรากเธอและฮีโร่ไปตลอดกาล

 

จู่ๆ รีลิน่ารับรู้ถึงมือของฮีโร่ที่เข้ามาโอบไหล่ของเธออย่างอ่อนโยน ราวกับรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ทำให้หญิงสาวตื่นจากความหลังในอดีต

 

"มันผ่านไปแล้ว....อย่าไปคิดถึงมันอีก" เสียงทุ้มน่าฟังของฮีโร่กล่าวพร้อมกับจูบเบาๆตรงขมับของรีลิน่าเป็นเชิงปลอบ ทำให้เธอเผลอยิ้มเขินพลางเอนหัวไปซบกับไหล่กว้างของอีกฝ่าย

นั่นซินะ....ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว เธอไม่ใช่ รีลิน่า พีชคราฟ อีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เธอคือ รีลิน่า โดเรี่ยน คนธรรมดาสามัญชนที่เป็นภรรยาของฮีโร่ ยุย .....ผู้ชายที่เธอรักและอยากอยู่ด้วยตลอดไป

บรรยากาศรอบตัวที่อบอวลด้วยความรักและความห่วงใยทำให้ทั้ง 2 ไม่อยากผละออกจากกัน หากแต่สายลมได้พัดพากลิ่นบางอย่างจนฮีโร่รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล

"เอิ่ม .....รีลิน่า." ฮีโร่เอ่ยทัก " เธอทำอะไรไว้ในห้องครัวหรือเปล่า?"

วินาทีนั้น รีลิน่าถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธอรีบวางตุ๊กตาหมีแล้ววิ่งไปที่ห้องครัวพลางร้องเสียงหลงขึ้นมา

"ตายล่ะ!!....ฉันมีอบขนมไว้ รอให้ฮีโร่กลับมาทาน อย่าไหม้นะ!!"

ฮีโร่ได้แต่ถอดหายใจ แต่มีรอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นบนใบหน้า ตั้งแต่อยู่ด้วยกัน รีลิน่าก็เอาใจเขาเรื่อยมา ต่างฝ่ายต่างก็เข้าใจซึ่งกันและกัน จนมาถึงตอนนี้ มันได้กลายเป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุขที่แท้จริงของพวกเขา

 

และมันอาจจะดีกว่านี้ถ้าหาก................

 

จู่ๆชายหนุ่มก็หยุดความคิดเอาไว้...เพราะเรื่องแบบนี้เขาจะเอาแต่ใจไม่ได้ ฮีโร่พยายามสงบใจพลางมองไปรอบๆห้อง และสายตาก็ไปสะดุดกับเจ้าตุ๊กตาหมีบนโต๊ะอีกครั้ง

แล้วเขาก็มีความคิดดีๆออกมา.......

แต่ไม่ทันที่จะวางแผนอะไร รีลิน่าก็เรียกให้ชายหนุ่มเข้าไปหา เพราะขนมที่อบไว้ไหม้เพียงเล็กน้อย ตัดแต่งนิดหน่อยก็ทานได้ ทำให้ฮีโร่หยุดพักเรื่องแผนการของเขาไว้ก่อน

ส่วนขนมที่รีลิน่าอบไว้....แม้จะมีกลิ่นไหม้นิดๆ แต่มันก็ยังกินอร่อยอยู่ดี

 

///////////////////////////////////////

 

รีลิน่าถึงกับตาโตเมื่อเห็นสิ่งแปลกตาที่อยู่บนโต๊ะทำงาน เธอจำได้ว่าก่อนออกจากบ้านเพื่อไปดูแลคุณแม่ที่โรงพยาบาลในตอนเช้าเธอยังไม่เห็นมันเลย

ข้างๆตุ๊กตาหมีของเธอ มีตุ๊กตาหมีที่มีขนาดตัวเท่ากัน ขนสีน้ำตาลอ่อนอยู่ในชุดกระโปรงวันพีชสีขาว บนตักของตุ๊กตาตัวนั้น ยังมีตุ๊กตาหมีตัวเล็กสีน้ำตาลเข้มผูกริบบิ้นสีแดงสดเอาไว้รอบคออยู่ด้วย

หญิงสาวถึงกับหัวเราะคิกคัก เธอรู้ดีว่าต้องเป็นฮีโร่แน่ๆ เขาขับรถไปส่งเธอที่โรงพยาบาลแล้วกลับมารับในตอนเย็น แน่นอนว่าระหว่างนั้น ฮีโร่มีเวลามากพอที่จะจัดการเรื่องเหล่านี้ แล้วสีของตุ๊กตาหมีที่คล้ายกับสีผมของเธอ อีกทั้งชุดกระโปรงวันพีชนั้น ยิ่งเสริมด้วยเจ้าตัวเล็กที่หน้าตาเหมือนตัวตุ๊กตาที่ฮีโร่ซื้อมาให้เธอแล้ว

ดูยังไง....ตุ๊กตาหมีตัวนี้ก็ตัวของเธอดีๆนี่เอง!

รีลิน่ายิ้มอย่างมีความสุข นี่เป็นอารมณ์ขันในแบบของฮีโร่หรือเปล่านะ เธอสงสัยพลางลูบหัวเจ้าตุ๊กตาหมีตัวใหม่ที่อย่างยินดี ก่อนจะเหลียวมองไปหาฮีโร่....ซึ่งเธอไม่เห็นเขาเลย

สงสัยจะขึ้นข้างบนแล้ว หญิงสาวคิด......แหม กลับบ้านมาปุ๊บก็ขึ้นห้องเลยนะ ไม่พูดไม่จาเลย...ไม่เป็นไร เอาไว้ไปคุยกันก่อนนอนก็ได้

 

/////////////////////////////////////////

 

รีลิน่าในชุดนอนกระโปรงสีขาวก็เดินออกจากห้องน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอเห็นฮีโร่นั่งพิงหัวเตียงพลางอ่านหนังสือที่ค้างอยู่อย่างเงียบๆ ดูจากการแต่งตัวด้วยเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงชุดนอนขายาว ทำให้รู้ว่าเขาอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวอมยิ้มนิดๆก่อนที่จะขึ้นบนเตียงแล้วไปนั่งข้างๆเขา

"ฮีโร่....ตุ๊กตาหมีในชุดกระโปรงที่บนโต๊ะของฉัน...ฝีมือของเธอซินะ"

ฮีโร่ไม่ได้ตอบ...หากแต่มองมายังหญิงสาวแล้วพยักหน้ารับ

"คิดอะไรอยู่หรือเปล่าน่ะ? " รีลิน่าถาม เพราะเธอรู้ดีว่าฮีโร่มักมีเหตุผลในการจะทำอะไรบางอย่างเสมอ แต่ถ้ามีเธอก็ไม่มั่นใจว่าฮีโร่จะสื่ออะไรกันแน่

"เปล่านี่...."ฮีโร่ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ฉันเห็นเธอเล่นแต่งตัวตุ๊กตาหมีขนาดนี้ เลยคิดว่าถ้ามีอีกซักตัวที่เหมือนตัวเธอเองก็คงจะดีก็เท่านั้น"

รีลิน่าหรีตามองฮีโร่ราวกับพยายามจับพิรุธ แต่ด้วยรอยยิ้มซุกซนที่ปรากฏบนของเธอทำให้ฮีโร่รู้ว่าหญิงสาวแค่สงสัยใคร่รู้เท่านั้น ไม่ได้จะคาดคั้นหาความจริงอะไร

"ถ้าพูดแบบนั้นก็จะเชื่อนะ...แต่ฮีโร่ก็เข้าใจหาจริงๆ ทั้งตุ๊กตาที่เป็นตัวแทนของฉันกับเจ้าหมีตัวเล็กที่แทนตัวตุ๊กตาที่ฮีโร่ให้ฉันตอนวันเกิด หาได้เหมือนเป๊ะเลย" หญิงสาวพูดปลาบปลื้ม

 

ฮีโร่ถึงกับยิ้มมุมปากทันทีที่รีลิน่าพูดจบ..............

 

"อันที่จริง.......ฉันโกหกน่ะ แล้วก็....เธอกำลังเข้าใจผิด"

"เอ๋?" รีลิน่าร้องอุทานขึ้นมา ฮีโร่โกหกแล้วฉันกำลังเข้าใจผิด......เรื่องอะไรเหรอ?

"ตุ๊กตาที่วางอยู่บนโต๊ะมีนัยยะบางอย่างที่อยากจะสื่อสาร แต่ก็เธอก็ไม่รู้ ซึ่งไม่ใช่เรื่องผิดอะไร" ฮีโร่กล่าวพลางปิดหนังสือในมือและวางไว้กับพื้นห้อง "และเรื่องทีเธอเข้าใจผิดก็คือ........."

 

ฮีโร่หยุดคำพูดของตัวเองไว้ที่ตรงนี้ก่อนจะคว้าตัวของรีลิน่าให้เข้ามาในอ้อมแขน หญิงสาวเผลอร้องอุทานขึ้นมาพลางเงยหน้ามองชายหนุ่ม แววตาสีปรัสเซียนบลูที่แฝงไปด้วยความปรารถนารถของฮีโร่ทำให้รีลิน่าลืมหายใจ มือของฮีโร่ค่อยๆลูบไล้เรือนผมสีบลอนด์อ่อนอย่างเบามือก่อนจะเคลื่อนมือมาประคองใบหน้าของหญิงสาวอันเป็นที่รักพร้อมพูดกระซิบอย่างแผ่วเบา

"เจ้าหมีตัวเล็กนั่น ไม่ได้เป็นตัวแทนของหมีที่ฉันซื้อให้..........แต่มันเป็นตัวแทน[ลูกของเรา]ตะหากล่ะ"

รีลิน่าหน้าแดงขึ้นมาทันที หากแต่ไม่ทันจะได้พูดอะไร ฮีโร่ก็ประทับจูบลงมายังริมฝีปากของเธอ ลิ้นอุ่นร้อนของขายหนุ่มเลียกลีบปากของหญิงสาวราวกับร้องขอให้เธอเปิดรับ ซึ่งเธอก็ยอมได้โดยดี ยิ่งทำให้จูบร้อนแรง รีลิน่าครางเสียงหวานเมื่อฮีโร่รุกหนัก ลิ้นร้อนที่พันเกี่ยวกันอย่างโหยหา มือหยาบค่อยๆปลดกระดุมเสื้อนอนของหญิงสาวก่อนที่จะร่นเสื้อของเธอลง เผยให้ไหล่บางและเนินอกขาวเนียน

"ฮีโร่..."รีลิน่าครางเรียกเมื่อฮีโร่ปล่อยจูบ "ดะ....เดี๋ยวก่อน ....อย่าพึ่ง"

"หืม.....มีอะไรเหรอ" ชายหนุ่มพึมพำพลางจูบไซร์คอขาวของหญิงสาวต่อราวกับว่าเขายังไม่ตื่นจากภวังค์ ทำให้รีลิน่าต้องผลักฮีโร่ออกมาก่อนที่จะคุยไม่รู้เรื่องมากไปกว่านี้

"ฮีโร่....เดี๋ยว......คือ.......เรื่องลูกน่ะ ..." รีลิน่าตระหนักได้ในวินาทีที่ฮีโร่พูดออกมานั้นคืออะไร

 

ตุ๊กตาหมีทั้ง 3 ที่อยู่บนโต๊ะ มันไม่ได้หมายถึงแค่ ตัวเธอ และ ฮีโร่...

หากแต่หมายถึงชีวิตครอบครัวที่มีลูกน้อยๆ ตะหาก!!.......

ไม่นะ......ยังไม่ได้ ยัง....ยังก่อน...............

 

"ฉันยัง........." รีลิน่าเริ่มพูดตะกุกตะกัก เพราะกลัวว่าหากพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกไป จะทำให้ ฮีโร่โกรธหรือเปล่า

"ไม่เป็นไร ถ้าเธอจะพูดว่าไม่พร้อม" ฮีโร่ตัดบทเหมือนรู้ว่ารีลิน่าจะพูดอะไร ทำให้สาวเจ้าถึงกับตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ชายหนุ่มนั่งพิงกับหัวเตียงพลางดึงภรรยาสุดที่รักเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน แม้จะเขินแค่ไหนแต่เธอกลับมีความสุขเมื่อได้ซบกับอกของสามีที่เธอรักที่สุด

"ฮีโร่.....อยากมีลูกแล้วเหรอ?" รีลิน่าเริ่มถาม

"ถ้าให้พูดตามความรู้สึกของฉัน.............ใช่!"

ใบหน้าของรีลิน่าร้อนผ่าว เธอยิ่งซบหน้าลงบนอกของฮีโร่เพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำไปแล้ว

"แต่ว่า.....ฉันก็รู้ดี.....เรื่องแบบนี้ มันต้องขึ้นอยู่กับรีลิน่าด้วย...ถ้าเธอไม่พร้อมจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ฉันจะไม่บังคับ" ฮีโร่เริ่มพูดพลางลูบไล้ผมของรีลิน่า "มันไม่มีประโยชน์ถ้าให้เด็กเกิดมาโดยที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่พร้อม เพราะมันจะไม่ส่งผลดีใดๆกับชีวิตในภายภาคหน้าแน่"

"แล้วฮีโร่พร้อมแล้วเหรอ?" รีลิน่าเงยหน้าขึ้นมาถาม หลังจากที่ความเขินอายของเธอลดลง

"ก่อนที่ฉันจะขอเธอแต่งงาน.....ฉันถามตัวเองและคิดอีกมากมายว่าตัวฉันพร้อมที่จะดูแลเธอในฐานะคู่ชีวิตหรือไม่ แล้วจะมีแผนอะไรต่อจากนี้ คิดอยู่นาน...แต่พอได้คำตอบแล้วฉันถึงได้ขอเธอยังไงล่ะ"

"นั่นหมายความว่าพร้อมซินะ" รีลิน่าสรุปพลางอมยิ้ม เธอลุกขึ้นมาสบตากับฮีโร่ แขนเรียวสวยโอบกอดรอบคอ ฮีโร่ไว้ ฮีโร่เองก็โอบกอดรีลิน่าให้เข้ามาแนบกาย จนรู้สึกถึงอกอวบอิ่มของเธอกำลังบดเบียดกับแผ่นอกแกร่งของเขา

"ฉัน.............................อยากมีลูกกับฮีโร่นะ" หญิงสาวกล่าว "แต่ว่า....ไม่ใช่ตอนนี้.....เหตุผลน่ะเหรอ?......ฉันอยากอยู่ด้วยกับฮีโร่ก่อน มีกันแค่ 2 คน อยากเก็บเกี่ยวช่วงเวลาที่พวกเราได้อยู่ด้วยกัน ตั้งแต่เจอกันและผ่านเหตุการณ์มามากมาย พวกเราก็ไม่เคยจะได้อยู่ด้วยกัน ยิ่งตอนเข้าสู่โคลส์สลิป......ก็ถูกช่วงชิงเวลาไปถึง 30 ปี พอตื่นขึ้นมาก็เกิดเรื่องไม่จบไม่สิ้น ....แต่มาตอนนี้ ความลำบากที่พบเจอมันจบไปแล้ว ฉันจึงอยากเริ่มต้นใหม่ในฐานะหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งอยู่กินกับชายหนุ่มที่ตัวเองรัก อยากลองไปทำอะไรใหม่ๆด้วยกันกับฮีโร่ ได้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป ฉันต้องการเพียงเท่านี้จริงๆในตอนนี้ "

"รีลิน่า....."

"ขอโทษนะ ฮีโร่.....ขอให้รอหน่อย ถ้าถึงวันที่ฉันพร้อม ฉันจะบอก ตกลงไหม?"

"ฉันบอกแล้วนี่ว่าฉันรอได้ ไม่เป็นไรนะ" ว่าแล้วฮีโร่ก็จูบหน้าผากของรีลิน่าอย่างอ่อนโยน ทำให้เธอยิ้มออกมา

"แต่ว่า....มันไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่ตกลงเมื่อกี้จะมาหยุดเรื่องที่จะทำก่อนหน้านี้ได้นะ " ฮีโร่กระซิบแผ่ว ก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากของรีลิน่าอีกครั้ง มือที่โอบกอดร่างบางก็ค่อยเลื่อนขึ้นมาสัมผัสหน้าอกของเธอ คราวนี้หญิงสาวไม่ได้ขัดขืน หากแต่โอบกอดเขากลับและจูบตอบอย่างโหยหา แถมเธอยังซุกซนพอที่จะร่นเสื้อของฮีโร่ขึ้นมา จนทำให้ชายหนุ่มต้องผละจากจูบและถอดเสื้อของตัวเองทิ้งลงพื้น

"ซนเหมือนกันนะ"ฮีโร่พึมพำเบาๆ

"ไม่ยอมให้ฮีโร่เอาเปรียบคนเดียวหรอก" หญิงสาวพูดเย้าแหย่พลางใช้มือเรียวงามลูบไล้แผ่นอกกำยำที่เปลือยเปล่า ปลายนิ้วสวยจงใจเคล้าคลึงยอดอกของชายหนุ่ม จนเขาเผลอครางในลำคอเบาๆ

"จะซนได้แค่ไหนกันเชียว" สิ้นคำ ฮีโร่ก็จับให้รีลิน่านั่งคร่อมบนตัวเขา เธอถึงกับร้องครางเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่โหนกนูนอยู่ใต้หว่างขา รีลิน่าอยากจะร้องท้วงแต่ไม่ทันเสียแล้ว ฮีโร่เริ่มขยับตัวช้าๆจงใจให้สิ่งโหนกนูนนั้นถูไถบริเวณหว่างขาของหญิงสาวที่มีเพียงชั้นในปิดกั้นไว้ ก่อนที่การโขยกขยับจะเร็วขึ้น มือของฮีโร่จับสะโพกของรีลิน่าให้ขยับไปตามจังหวะเกมที่เขากำลังเล่นอยู่กับเธอ

"อ๊ะ...ฮีโร่ ........" รีลิน่าครางเสียงหวาน ใบหน้า...ไม่สิ...ทั่วร่างเธอกำลังร้อนผ่าว ความต้องการที่เอ่อล้นจนหญิงสาวรู้ได้ว่าชั้นในของเธอเริ่มเปียกชุ่ม หากแต่ไม่ได้รับการตอบสนองจากคนขี้แกล้งที่กำลังเสียดสีไปมา

แล้วสิ่งโหนกนูนนั้น เธอรู้สึกได้ว่ามันเริ่มจะแข็งขึ้นแล้วใหญ่ขึ้นกว่าเดิม.....

 

คนบ้า....เธอนึก.....ทั้งๆที่ตัวเองก็อยากอยู่แท้แล้วยังจะ.........

 

"ฮี...ฮีโร่..............เลิกแกล้งกันซิเถอะ ...ฉะ...ฉันไม่ไหวแล้ว" เสียงครางระคนงอแง ทำให้ชายหนุ่มแทบจะสติหลุด เขาจับให้หญิงสาวลงนอนบนเตียง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่เหลืออยู่บนตัวและของร่างบางที่นอนทอดกายอยู่ใต้ตัวเขาออกให้หมด....

 

ทางนี้จะไม่มีอะไรมาหยุดเขาได้อีกแล้ว.............

 

ชายหนุ่มจูบหญิงสาวอีกครั้ง เป็นจูบที่ดูดดื่มแทบละลาย ลิ้นร้อนที่กอดปล้ำแทบทำให้ลืมหายใจ มือหยาบของฝ่ายชายค่อยๆไล้ไปตามร่างกายของสาวเจ้าอย่างช้าๆจนมาหยุดบริเวณหว่างขาที่เปียกชุ่มไปแล้ว

 

รีลิน่าร้องครางในลำคอ ฮีโร่ยอมผละจูบออกมา น้ำลายใสหยาดติดลิ้นของทั้ง 2

 

"เปียกไปหมดเลยนะ" ชายหนุ่มกระซิบแผ่วพลางหัวเราะเบาๆอย่างพอใจ กลับกันที่หญิงสาวทำหน้างอใส่

"เพราะ...เพราะใครล่ะ" เธอท้วงกลับ หากแต่ใบหน้าแดงก่ำและน้ำเสียงหวานๆนั้นทำให้เขาอยากจะแกล้งอีกหน่อย

รีลิน่าสะดุ้งตัวเมื่อรับรู้ถึงบางอย่างที่แข็งร้อนกำลังถูไถไปมาตรงหว่างขาของเธอ

"อ๊า......ฮีโร่.............อย่า" รีลิน่าร้องครางเมื่อถูกระตุ้นอีกครั้ง แต่ดูเหมือนฮีโร่จะไม่สนใจ ยังคงแกล้งหยอกต่อไป ทั้งๆที่ตัวเองก็แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว แต่ที่ยังทนได้ถึงตอนนี้เพราะอยากเห็นสีหน้าของภรรยาในตอนนี้

 

ช่างน่ารักเหลือเกิน...............

 

ร่างบางบิดเร้าอย่างเสียวซ่าน เสียงหวานร้องครางอย่างต้องการพลางกอดเกี่ยวสามีของตนอย่างโหยหา ความอดทนต่อการถูกแหย่แบบนี้เริ่มหมดลง

 

และขอยอมแพ้แต่โดยดี

 

"ฮีโร่......ขอเถอะ....เข้ามาซักที ...ฉัน..........." ไม่ทันที่จะพูดจบ รีลิน่าก็ร้องครางเสียงดังเมื่อสิ่งที่กำลังถูไถที่หว่างขานั้นเริ่มแทรกเข้ามาในร่างของเธอ มันทั้งร้อนและแน่นไปหมดจนเธอแทบลืมหายใจ

 

เมื่อเข้าลึกสุดกาย ....ฮีโร่จูบเบาๆที่เปลือกตาของรีลิน่าเป็นการปลอบว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดี ก่อนที่จะเริ่มขยับตัวอย่างช้าๆ รีลิน่าโอบกอดฮีโร่เอาไว้ ก่อนที่จะกอดแน่นขึ้นเมื่อจังหวะการขโยกขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหวานที่ร้องครางเรียกชื่อของชายหนุ่มไม่ขาดปาก ทำเอาเจ้าของชื่อหยุดตัวเองไม่ได้ ยิ่งได้เสียงเรียก เขาก็เร่งให้เร็วขึ้นและแรงขึ้น ความร้อนในกายของหญิงสาวโอบรัดแกนกายของตนแน่นนั้นทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก อันที่จริงเขายังไม่อยากให้เกมรักนี้จบเร็วเกินไป แต่ด้วยความเสียวซ่านที่ทำให้ทั่วร่างวาบหวามในรสรักที่ถูกป้อนให้กันอย่างไม่รู้จบ แทบทำให้ทั้ง 2 ทนไม่ไหว

 

ฮีโร่กัดฟันแน่นเมื่อถึงขีดสุดแทบจะพร้อมกับที่รีลิน่าร้องครางอย่างสุขสม ความสุขถูกปลดปล่อยเข้าไปในกายของหญิงสาว ทำให้เธอรับรู้ได้ถึงของเหลวที่ผ่านเข้ามาในตัว

 

ทั้ง 2 หอบเหนื่อยจากเกมที่รักที่พึ่งจบ ฮีโร่ค่อยๆดึงตัวเองออกจากร่างของรีลิน่า ทำให้เธอเผลอครางอีกครั้งเมื่อสิ่งนั้นผ่านออกไป รับรู้ได้ถึงของเหลวบางส่วนที่ไหลลงมาที่ขาอ่อน

 

ฮีโร่โอบกอดรีลิน่าไว้ในอ้อมแขนในขณะที่จูบปลอบอย่างอ่อนโยนที่หน้าผากบ้าง ที่เปลือกตาบ้าง ทำให้เธอยิ้มออกมา ก่อนที่เธอจะจูบเขาที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบา เป็นเชิงบอกว่า ไม่เป็นไรแล้ว ก่อนที่ทั้ง 2 จะเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

ในตอนนี้ จะมีลูกหรือไม่ก็ไม่สำคัญ

แค่มีพวกเรา 2 คน

มันก็พอแล้วนี่นา...........................................    

 

 

 

 

/////////////////////////////////

 

ส่งท้าย

ฮีโร่ต้องประหลาดใจอีกครั้งหลังจากกลับมาจากทำงาน หากแต่ครั้งนี้มันทำให้เขาเผลอยิ้มออกมา

ตุ๊กตาหมีตัวจ้อยที่ควรจะอยู่บนตักของตุ๊กตาหมีที่เป็นตัวแทนของรีลิน่านั้น ในตอนนี้สวมชุดกระโปรงสีชมพูหวานแหวว แถมยังนั่งอยู่ระหว่างกลางของตุ๊กตาหมีทั้ง 2 ตัวอีกด้วย

ราวกับว่ามันเป็นภาพแทนของชีวิตครอบครัว.................

ฮีโร่เดินเข้าไปดูตุ๊กตาทั้ง 3 ก่อนที่จะหยิบเจ้าหมีตัวเล็กขึ้นมา ดูเหมือนว่ารีลิน่าจะเป็นคนตัดเย็บชุดให้

"ลูกสาวเหรอ........ก็ดีเหมือนกันนี่นา" ชายหนุ่มพึมพำก่อนที่จะวางตุ๊กตาไว้ที่เดิม

จากนี้ไปก็คงปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลาและความพร้อมเท่านั้น เพราะไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว.....

วันนั้นก็จะมาถึงในที่สุด

Comment

Comment:

Tweet